Ze stond in het midden van de therapieweide met een verlangende, bijna smekende blik te kijken naar Harrie die nét buiten handbereik stond. Telkens wanneer ze een poging deed om dichterbij te komen, schoof hij een beetje op om de afstand te bewaren. Nooit ging hij helemaal weg, maar hij liet haar ook niet dichterbij.
De jonge vrouw was al enkele maanden in behandeling. Ze had zich aangemeld na een zware crisis, die tot een kortdurende opname op de PAAZ had geleid. Nadien was ze ontredderd terug thuisgekomen. Spreken hielp haar onvoldoende om de moeilijkheden waarmee ze worstelde te kunnen dragen, dus besloot ze opzoek te gaan naar therapie waarbij spreken minder belangrijk was en kwam ze bij ons terecht.
Vanaf de allereerste ontmoeting was zacht, teder, liefdevol fysiek contact erg belangrijk in haar therapie met de paarden. De eerste sessies bracht ze door, omringd door de kudde, meestal met een paardenneus in haar nek genesteld. De paarden creëerden een ruimte waar ze veilig genoeg was om te voelen, écht te voelen wat er in haar omging en troost te krijgen voor het verdriet dat ze met zich meedroeg. Doorheen de zomer, ontwikkelde ze vooral met Harrie een speciale band. Hij was er altijd, boog zich over haar heen, creëerde en barrière zodat ze veilig was of leunde voorzichtig tegen haar aan zodat ze kon steunen.
Maar vandaag was het anders. Het ging al enkele weken minder goed met de jonge vrouw, al kon ze moeilijk duiden waar dat aan lag, wat er dan precies zo moeilijk was. Ze leek heel erg te worstellen met iets, zonder te kunnen benoemen wat. Een uur lang, bleef Harrie in haar buurt hangen, zonder dicht genoeg te komen om aangeraakt te worden. Steeds wanneer zij een poging deed om de kloof te dichten, bewoog hij mee. Zonder echt weg te gaan, zonder haar af te wijzen, en toch… Het deed haar zo een verdriet dat ze tegen het einde van de sessie snikkend zei “Wat wil je nu van me?! Je blijft rond mij draaien alsof je iets wil of nodig hebt, maar laat me niet in de buurt!”. We gingen even in op hoe dit voor haar voelde, frustrerend, pijnlijk, machteloos, … en dan draaide ik de rollen om. “Wie in jouw omgeving zou zich op dit moment zo kunnen voelen denk je?”.
Voor het eerst tijdens deze sessie keek ze mij aan, “Oh shit!” riep ze uit. “Dit is wat ìk doe”. Hoe slechter ze zich voelde, hoe meer ze zich afsloot van de mensen rond haar. Haar partner, ouders, kinderen, … en ja ook ik als therapeut en zelfs de paarden. Iedereen die wou helpen werd keihard buitengesloten, waardoor het onmogelijk werd om voor haar te zorgen. De vrouw veegde de tranen van haar gezicht, slaakte een diepe zucht en vertelde dat het écht niet goed met haar ging maar dat ze zo ontzettend bang was om dit toe te geven. Pas wanneer ze zich luidop afvroeg of het niet veiliger was om terug in opname te gaan, kwam Harrie naast haar staan.
De vrouw belde die avond naar de PAAZ en ging de dag nadien opnieuw in opname, daar bleef ze enkele weken. De dag van haar ontslag kwam ze opnieuw op therapie bij de paarden. Harrie en Elmo hadden er al twee sessies op zitten die middag en hadden gevraagd om terug naar de kudde te gaan. Ik ging ervan uit dat zij genoeg hadden gehad en even wouden rusten. Dus ging ik met de vrouw op de kudde-weide werken, wetende dat daar ook andere paarden waren die konden aansluiten aan de sessie. Dit was buiten Harrie gerekend. Het moment dat de vrouw aan de ingang stond, herkende hij haar. Hij verwijderde zich van de andere paarden en ging aan de kant van de weide op haar staan wachten. De vrouw ging even dag zeggen en terwijl ze bij hem stond merkte ook Elmo haar aanwezigheid op. Tot mijn verbazing kwam ook hij erbij staan, terwijl de rest van de kudde bleef grazen.
Elmo ging zo staan dat hij een barrière vormde tussen de vrouw, Harrie en de kudde. De vrouw begroette Harrie warm en liefdevol, ze sprak zachtjes tegen hem. Samen zochten ze even en uiteindelijk gingen ze naast elkaar staan met de neuzen in dezelfde richting, uitkijkend over de weide. Zéér voorzichtig kwam Harrie dichterbij. Hij verplaatste zijn gewicht, leunde in haar richting en ging wang-aan-wang staan met de vrouw. Daar stonden ze dan, met z’n drieën, drie kwartier lang. Af en toe sprak ze zacht tegen de paarden, maar het grootste deel van de tijd waren ze stil en stonden in perfecte harmonie.
Na afloop van de sessie vertelde de vrouw dat ze het gevoel had iets hersteld te hebben. “Het deed zo veel pijn de vorige keer, toen Harrie mij leek af te wijzen, toen hij me niet kon geven wat ik van hem verlangde. Ik was verdrietig, kwaad en gekwetst. Maar nu begrijp ik het, nu begrijp ik écht waarom hij dat deed. Volgende keer zal ik zo veel tijd niet nodig hebben om het te snappen. Ik heb er zo mee ingezeten de afgelopen weken, ik dacht dat ik hem had teleurgesteld. We hebben het terug goed gemaakt nu. Ik heb hem beloofd hem nooit meer buiten te sluiten.”