Het was de tweede maal dat we elkaar ontmoetten en de vrouw stapte al huilend uit haar auto. Ik schrok van de hevigheid van haar emotie en verstond maar de helft van wat ze zei door haar tranen heen. Ze was al een hele dag aan het huilen. Ze wist niet waarom. Nee echt niet. Ze kon geen aanleiding bedenken…
We wandelden de wei op en ik trachtte mijn eigen gedachten wat te ordenen terwijl de vrouw naast mij kwam staan. Ze beschreef een diepe schaamte, wat moesten mensen wel niet van haar denken, wat ging ik wel niet van haar denken?
Ik begon door te zeggen dat ook wanneer we niet weten waar verdriet vandaan komt, deze emotie een functie heeft en vroeg of ze wist waar ze nood aan had op dit moment. Met ergernis in haar stem vertelde ze dat moest ze een antwoord hebben op die vraag, ze niet bij mij zou hoeven te komen. Terwijl ik recupereerde van de intensiteit van die opmerking, merkte ik hoe de kleine shetlander in beweging kwam. Hij stond aan de andere kant van de grote weide op zijn gemak te grazen. Van nature was hij eerder timide en terughoudend maar tot mijn grote verbazing keerde hij zich om en kwam vastberaden recht naar de vrouw toe gelopen. Om de pony wat ruimte te geven zette ik een stap opzij. Hij ging met zijn hoofd tegen de buik van de vrouw staan en drukte zich lichtjes tegen haar aan. Ze sloeg haar armen om hem heen en fluisterde vertederd: “Oh, kom jij mij troosten?”
Dàt was het dacht ik! Troost! Dat had ze nodig. Fier dat ik de interventie van de pony kon inbrengen in de sessie bevroeg ik of het zou kunnen dat ze nood had aan troost. Zonder me nog maar een blik te gunnen en met dezelfde neerbuigende toon als voordien antwoordde de vrouw dat troost voor kindjes is, niet voor volwassenen. Opnieuw wat van mijn melk, schudde ik snel de toon van de opmerking van me af en werd nieuwsgierig naar de betekenis van wat ze net had gezegd. “Oké, als troost enkel voor kinderen is, hoe zou je jouw kind troosten moest die z’n verdriet hebben als jou?” Hier kon de vrouw vlot op antwoorden, een warm dekentje, samen knuffelen, over de rug wrijven, geruststellen, … al die dingen. Dat was toch een evidentie, vond ze? Ik kaatste de bal terug en vroeg of alle kinderen troost krijgen wanneer ze verdriet hebben, hoe zij getroost werd als kind?
Toen werd de vrouw ineens heel stil, het huilen hield op, ze loste haar greep op de pony en draaide zich naar mij toe. Het bitsige en harde van daarnet was helemaal weg, ze stond er, fragiel alsof ze elk moment uit elkaar zou vallen. Bleek dat de vrouw nooit getroost was geweest als kind. Meer nog, gevoelens als verdriet en angst werden zwaar bestraft. Nog nooit had ze hierbij stilgestaan, nog nooit had ze zich gerealiseerd dat hoe ze behandeld was als kind, niet oké was geweest. Nu ze zelf mama was geworden en haar eigen kinderen op een heel andere manier wou grootbrengen, werd ze geconfronteerd met haar eigen kind-zijn. Er werd geraakt aan onzichtbare wonden. Wonden waarvan ze niet eens wist dat ze deze had, laat staan dat ze opnieuw konden worden geraakt door kleine dagdagelijkse dingen zoals een kind dat ontroostbaar huilt…
De vrouw had zich aangemeld met pre-burn-out klachten. Ze wou ‘preventief’ in behandeling om te voorkomen dat ze zou uitvallen op het werk. Ze had echter geen idee dat haar uitputtingsklachten niet noodzakelijk met haar werk te maken hadden, maar wel met hoe haar werk een hele hoop triggers met zich meebracht en haar oude pijn terug wakker maakte. Gedurende enkele jaren bleef ze in begeleiding. We baanden ons een weg doorheen haar ervaringen als kind, ze leerde herkennen wanneer ze in het heden geraakt werd door iets dat oude pijn wakker maakte. Dankzij de paarden leerde ze hoe ze deze lastige emoties kon toelaten en zichzelf kon bieden wat ze op dat moment nodig had. Dankzij ze kleine shetlander leerde ze hoe je troost toelaat.